Dünyanın ve İnsanın Yaratılışına Dair İki Öykü; 1.Öykü; 5. yy.’da yaşayan Prometheus öyküsünü anlatan Aiskhylos’a, Hesiodos, Milton ile Yunanlıların inanışına göre İnsanın Yaratılış Öyküsü; İlahlardan bile önce deniz kadar vahşi, karanlık, sonsuz bir boşluk ve Khaos vardı. Bu boşluk içindeki hiçlik birdenbire iki çocuk doğurdu. İnsanların da öldüklerinde doğruca gittikleri, gece ve ölümün daim olduğu

Ay Tanrıçası Selene ile bir çoban ( bir avcı  ya da bir kral) Endymion’un dilden dile gezerek çağları aşan aşkları, sırtını Bafa Gölü’ne dayayan ( Beşparmak Dağları) Latmos’da yaşanır.  Biz Endymion’u çok yakışıklı bir çoban olarak düşünelim.  Latmos’un güzelim yemyeşil otlaklarına sürülerini salmayı alışkanlık haline getiren Endymion yine bir gün sürülerine kaval çalarken uyuya kalır. 

Karya Ülkesi içinde, bir yanı deniz, bir yanı yüksek dağlarla çevrili, güzel mi güzel bir kent varmış. Yemyeşil kırlarla çevrili bu kentin bereketli toprağı suyla buluşunca ya yemeklik ürün verir ya da kap-kacak olarak ele gelirmiş. Çamur olunca da becerikli ellerde sikkeden, mühüre, testiden çömleğe, tastan küpe kadar tüm ülkenin ihtiyacı olan pek çok şeye

MS 2. yy. Latin yazar Apuleius’un eserinde anlatılmış (bu eserde Aphrodite- Venüs, Eros ise Cupido ) olarak geçer. Ben deyim yüz binlerce sen de binlerce ama illaki yüzlerce yıl önce eşsiz bir ülkede birbirinden güzel üç kızı olan bir kral ve kraliçe yaşarmış.  Bu kızların üçü de çok güzelmiş. Ama en küçükleri Psike’nin güzelliği dillere